Saat Dört, Yoksun…

Nazım Hikmet’ten dünya’ya..

Dünya’dan bana..

Benden aşkıma..

Aklımın Orkestrası

Hoşgeldiniz Yaylılar;

Selamınızdan belli pianoyu özlemişsiniz. Siz de kayıplardansınız benim gibi. sizin yollarınız da çiçekler var, benimkinde dikenler… Gecenin karanlığında çalan ufacık bir şarkı duyuluyor bir de.  Mi re do…

Şimdi Üniversiteli mi Oldum Ben?

Biraz geç olsa da (tamam kabul ediyorum oldukça geç oldu) ben (rainn) artık liseversiteli oldum! Neden liseversiteli dediğime gelince bu sene hazırlık okuma gafletine bir heves düşerek hala kendimi lisede hissetmeme bir fiil sebep oldum. Kısacası kendim ettim kendim buldum. Lakin mutsuz sayılmam. Çünkü

Ve Deliler Teknesi Yükselmeye Başlar

Deliler Teknesi’nin şansı bu günlerde bir hayli açıldı. Eskiden daha az okunuyorduk, ama şimdilerde aşkım için yazdığım iki yazının favori olması beni çok sevindirdi. Ben de o heyecanla buraya koymak için ikisinin de ekran görüntüsünü çektim. Bakın;

Panzehir

Sanatçının Öyküsü

Sanatçının Öyküsü

Benim aşkım bu aralar kendinden sebepsiz yere soğudu. Halbuki göremiyor aynada kendini. Keşke görse de anlasa ne kadar mükemmel bir insan olduğunu. Keşke diğer insanların saçma yorumlarına kandırmasa güzel aklını.

Az önce nette mfö’den aşkıma çok yakışan bir şarkı buldum. Tam ona göre

Aşkım umarım beğenirsin sözleri. Bence tam seni anlatıyor. Yazının devamında..

Damlalar

Anlamı olmayan sabahlara uyandım.
Herkes beni terkedip gitmiş.
Uyudum yine yastığıma sarıldım.
Yatağımda kokusunu unutmuş, gitmiş.

Uykuya daldım, rüyalara karıştım.
Üşümüşüm, yanmışım uyanmamışım.

Yıllar boyu koştum uykularda
Yıkıldım tekrar kalktım ayağa
Toz oldum ufalandım
Rüzgar attı beni uzaklara…

Uykuya daldım, rüyalara karıştım.
Üşümüşüm, yanmışım uyanmamışım.

Damlalar başladı sonra
Üzerime yağmaya.
Çamur oldum toprak oldum
Şekillendim tekrar.
Büyüdüm kocaman oldum.
Aşık oldum ben Yağmuruma

Uykuya daldım, rüyalara karıştım.
Üşümüşüm, yanmışım uyanmamışım.
Uykuya daldım, rüyalara karıştım.
Yok oldum var oldum..
Seni buldum orda…