Biraz geç olsa da (tamam kabul ediyorum oldukça geç oldu) ben (rainn) artık liseversiteli oldum! Neden liseversiteli dediğime gelince bu sene hazırlık okuma gafletine bir heves düşerek hala kendimi lisede hissetmeme bir fiil sebep oldum. Kısacası kendim ettim kendim buldum. Lakin mutsuz sayılmam. Çünkü hazırlık sınıfı her daim bana zevkli gelmiştir. İngilizcemin pekişeceğine inanıyorum. Üstelik eğer istersem ielts, toefl vb. sınavlara girerek hazırlık sınıfından hala muaf olabilme şansım var. Eğer geçerli puanı alabilirsem ikinci dönem hem okul taksidinden hem de devamlılıktan muaf olacağım.
A bu arada okulumun adını henüz yazmamışım. Hatta alanımı da. 
İzmir Ekonomi Üniversitesi – mütercim tercümanlık (ing).
Yarım saatte tamamladığım düzey belirleme sınavı sonucu intermediate grubuna dahil oldum. Ne hikmetse okula adım attığımdan beri “7″ sayısı hep peşimdeydi, ki nitekim sınıfımın numarası da 7 oldu. İlk beş günün verdiği izlenim bina açısından pek iyi olmasa da sınıftaki insanlar açısından hiç fena değil. Elbette her yerde olduğu gibi çürük yumurtalar da var. Ama olsun. Aşırı derecede “para” mevzusuyla övünen ve bunu gerek sözleriyle gerek giyinişi ve saçlarıyla belli eden sahte sarışın kızlarımız ve uzun saçlı baskılı tişörtlü erkeklerimiz bolca. Komikler. Gülüyorum varlık içinde görmemişliklerine. Onlar beni güldürdü, biri de onları güldürsün! Yazık 
Okulda “kampüs” kavramı olmasa da (mecburen) idare edeceğim artık. Sanıyorum gitgide ısınmaktayım bu otelden bozma üniversiteye. Belki de psikolojik olarak kendimi bilinç altımda ısınmaya zorlamışımdır. Ama önemi yok
Hatice’ye değil, neticeye bakmalıyım değil mi?
Canım aşkım benim hakikaten biraz geç kaldın bunu yazmakta ama olsundur.
Akıllı şey 
.
Seni seviyorum